

In de jaren ’80 zat ik als klein meisje elke zaterdagavond in mijn pyjama voor de buis om een spelshow in een placebo-glitter&glamour-decor (dat vaak nog net niet van ellende uit elkaar viel) te kijken. Mijn favoriet was De Sterrenshow waarin ik mijn grote held Willem Ruis de hele avond als een debiel van links naar rechts zag rennen en zichzelf zo tot het uiterste opfokken dat het leek alsof hij zelf deelnemer was en het spel ging verliezen. Willem Ruis schreeuwde tijdens zijn show altijd “stop de tijd!” En filosoferend gesproken: willen we dat niet allemaal? De tijd stoppen? Oorspronkelijk heb ik een rooms-katholieke opvoeding meegekregen. De showspektakelelementen aan rituelen, de altaren en het verkondigen van het woord in de gotische kerk waar we kwamen vond ik heerlijk. Het was eigenlijk net als op televisie met alle showbiz-spelprogramma’s. Is het leven überhaupt geen spelshow? Alleen het risico is groter. Maar wat winnen we? Een prijs, een time out, controle, een zekerheid dat de dood eraan komt? Spelen we voor alles of niets?