
Ik ben gefascineerd door oude politiefoto’s.
De anonimiteit in de beelden zorgt voor een afstand, waardoor ik met een soort comfort naar de beelden kan kijken en deze op esthetiek kan beoordelen. De gestructureerde chaos: de verkniptheid, het ongemakkelijke, het lichamelijke krijgt daardoor voor mij een surrealistische, esthetische waarde. Ik bewonder niet de dood, ik omarm niet de moordenaar noch de overledene, maar datgene wat er overblijft: een stukje geschiedenis, wat ik door de anonimiteit zelf in kan vullen.
De collectie ‘Flatliners’ vertaald deze fascinatie naar een verstild, surrealistisch, maar anoniem beeld. Het wekt vragen op, maar ik voel niet de behoefte deze te beantwoorden. Ik zet slechts kort de tijd stil.
De identiteit van de persoon doet er niet toe, enkel de situatie. Ik ben niet op zoek naar emotie, maar naar een weergave van datgene wat over blijft.