


Ik herinner me de angst van het diepdonker en de demonen daarin. Mijn landschappen zijn leeg, een soort dromen, gedroomde beelden.
Ik laat verf in een vloeiende beweging over het doek gaan. Geen exacte details, maar suggesties van een onbekende wereld die iedereen herkent. Zachte apocalypsen. Rustige verlatenheid. Spelen met spiegelingen in het water, waar een onbekende dimensie in zit die tegelijkertijd aanwezig en afwezig is. Een wereld in een wereld in een wereld.