

In mijn kunstwerken is het onderwerp waarover ik ga vertellen de hoofdrolspeler in een toneelstuk. Het podium is een strak afgebakend kader waar door mijn onderwerp energie in wordt gestopt en wordt samengeperst, tot het er aan de randjes bijna uitbarst. Mijn werk is de spanning tussen beschaving, ratio en beperking enerzijds en anderzijds de mogelijkheid om daar binnen alles los te laten, geen logica, geen systeem maar energie, emotie en kleuren. Per onderwerp en per kunstwerk verander ik van kader, afhankelijk van het verhaal dat ik ga vertellen.
Ik zie Politiek als een kader waarbinnen menselijke gekte, waanzin en andere merkwaardigheden in bedwang worden gehouden. Het is een kader wat beschaving afdwingt. Het kader zelf dwingt ook tot reflectie. Je wilt de absoluutheid ervan doorgronden anders kan je het niet accepteren. Het zit heel erg goed in elkaar want enerzijds werkt dit systeem met regels en wetten beperkend. Maar het systeem werkt vooral bevrijdend. Deze basis biedt helderheid en mogelijkheden.
Er is een haat-liefdes verhouding tussen die kaders (mijn rationele alter ego) en de inhoud (mijn emotionele, ongestructureerde uitingen van levensenergie).